Niet alles goed

Vanmorgen werd mij gevraagd “Alles goed” Niet echt, ik had afgelopen weekend 3 foutjes.

Ja, het was weer zo’n weekend en ik merk dat ik het zelfs lastig vind om het hier neer te zetten. Het erover hebben viel me vandaag ook best mee, dus zal dit ook wel goed komen.

Het weekend begon afgelopen vrijdagochtend. Lekker uitgeslapen. En in een ochtendjas en makkelijke broek naar beneden, even buiten zitten met een bakkie koffie en een peukje, later op de bank met een ontbijtje en een of ander interessant programma op TV. En na dat programma nog één en nog één.
Kortom deze modus bleef aanwezig; op de bank, pootjes op tafel en ‘we zien wel’ Dat terwijl ik eerder een afspraak met mezelf had gemaakt en ook uitgesproken tegen mijn MW, zijn laatste bezoek, dat ik de inventarisatie voor de GKB deze dag op papier zou zetten. Nou, niet dus.
De ochtend wordt middag, wordt avond, wordt laat…welterusten!
En liggend op bed weer pissed-off op mezelf over dat ik niet gedaan heb wat ik mezelf had beloofd. Nou, morgen dan maar.

Zaterdag wakker geworden door het, om aandacht schreeuwende, buurjongetje van een paar deuren verder. “Grrrrr…STFU!!”
Owhja, ik zou vandaag dat lijstje even maken.
Hup, uit bed, lekker fris en fruitig in een makkelijke weekend outfit en gaan.
Ja, eerst ff bakkie koffie, peukje, ontbijtje. Even sneupen bij de boekenafdeling van de plaatselijke kringloop. Je weet maar nooit, wat voor mysterieuze boeken er bij zijn gekomen. Nee, deze keer niks.
Weer thuisgekomen was de buurman bezig in zijn achtertuin. Ja, goed idee. Oude kleren aan en op handen en knieën om de tegelvoegen onkruidvrij te krijgen. Daarna, zo had ik bedacht, nog even de maaier over het gazon…..daar gooiden de weerbeheersers roet in het eten.
Tijd om mezelf wat eten te maken. Daarna op de bank en….noppes! “De rest komt later wel!”
Weltrusten……hmmm…zucht!

Zondagochtend mijn ogen open en mijn hoofd zat alweer in een koers die ik niet wilde varen.
‘Waarom is dit of dat vroeger niet anders gegaan?”Had je toen niet beter zus of zo?’ ‘ Waar doe je het allemaal voor?’ ‘Denk je hier echt uit te kunnen komen?’
etc..etc..
Nou, dat maakt het begin van de dag gelijk goed…Not!
Als een onbehoudene door het huis stieren. Hier een deur *Klap!* Klettert er iets uit mijn handen “Wat, wil je daar liggen?”*Wham!*
En naarmate ik hierin dieper wegzak is het touw om me eruit te trekken onbereikbaar.

Als deze hoedanigheid een deel van mij is ( Dit is zeker niet de eerste keer dat dit de kop op steekt) weiger ik dit te accepteren als zodanig.
In deze modus ben ik ook niet in staat om iemand te bellen “Joh, ik kom even langs om mijn zinnen te verzetten!” Dan heb ik het idee dat ik iemand lastig val of mogelijk van mijn probleem het zijne/hare maak.
Zelfs de operational-manager zei vandaag nog dat ik hem gerust kon bellen als ik dat dacht nodig te hebben.
Ja, lief bedoelt, maar ga ik nooit doen.

Dit is het hoofdpunt van mijn komende gesprek met de POHGGZ
Waarom kost het mij ineens zoveel moeite om iets te doen wat is praktijk in no-time klaar is, maar wel van belang is?

Advertenties

Even vrij

Ik ben zo ontzettend blij met sommige keuzes die ik gemaakt heb sinds de afgelopen maanden.

Zit ik op het werk, tijdens de lunch in de kantine, omdat het buiten te hard waaide om daar te gaan zitten, aan een tafel met zes andere collega’s .
Mensen wat een gezelligheid….NOT!!
Ben je éven vrij met het continue bezig zijn voor anderen. Mag je een half uur aan je zelf en ontspanning spenderen. Nee hoor, zitten ze allemaal hun gezichtsplooien te checken in hun #BlackMirror.

Hoe is een leven zonder Facebook, Snapchat, Instagram, Whatsapp, Smartpfone en Kilo’s aan MB’s in je mobiele abonnement?
Geloof me…HEERLIJK!!
IK heb thuis een peecee van alle digitale gemakken voorzien. Maar ook deze heeft sinds een paar manden Cold-Turkey zijn leven moeten aanpassen; Geen Windows, Geen Google, geen Facebook, Geen tijdslurpende games.
En met een paar weken een mobiel abonnement met onbeperkt bellen en sms-en. voor nog geen tientje! (Jazeker!)
Ik BEN blij!

Natuurlijk ga ik niet beweren dat ik nu vrijer ben in deze en er niet meer wordt meegekeken en getracked. Maar ik merk wel dat dit met Linux beter te controleren en aan te passen is dan met Windows, waar per definitie alles al wijd-open staat.
“Ja, maar anders kunnen wij u niet helpen als er iets vastloopt, een storing is of instellingen niet goed zijn”
Fiks dan eerst die sjit voordat je mij iets aanbied!

Op naar de volgende verdieping

#Hashtag

Wat moet er in een leven gebeuren om te ontdekken dat de problemen die leven en de situaties die plaatsvinden in meerdere levens voorkomen?

In eerste instantie: Praten.
Dat is moeilijk, confronterend, frustrerend en ga zo maar door…

Ik geloof dat het oktober, november 2017 was dat ik via de POHGGZ contact heb gezocht met maatschappelijk werk. Iemand die 1 keer in de week, soms per 2 weken langskomt voor mij, om mij aan te horen en te helpen waar nodig en mogelijk.
In eerste instantie had ik deze aangevraagd om hulp te krijgen bij het inzicht creëren in mijn financiële situatie. Achterstallige betalingen, schulden, incasso’s, deurwaarders, loonbeslag, bijna mijn huis uit gemoeten, zeker als ik hierin geen hulp had gekregen van mijn werkgever . Ja, hulp kan soms uit de raarste hoeken komen.
Eigenlijk is het financiële verhaal pas sinds een paar weken aan bod. Hij (mijn MW) vond het eerst belangrijk om erachter te komen wie ik ben, waar ik vandaan kom en hoe ik in deze situatie ben beland.
Geldzaken heb ik nooit zo belangrijk gevonden, behalve het uitgeven ervan. Totdat de vaste lasten en andere verplichtingen de deur uit moesten. Ja,maar hoe dan? Gaten met gaten vullen.
Mezelf nooit belangrijk gevonden, altijd bezig met een ander te pleasen.
“Als de ander mij aardig en goed vindt, vind ik dat ook van mezelf!”
2 gebroken huwelijken achter de rug en drie schatten van kinderen die ik zo nu en dan zie.
En ja, de makkelijkste weg is om te gaan steigeren..zij dit, zij dat..en Ik? Nee, ik niet!!!
Maar verder van de waarheid kan ik niet komen.

In de jaren dat ik wekelijks de kerkgemeente bezocht vaak gehoord “Heb je naaste lief zoals jezelf”
Dus eerst van jezelf houden en met DIE liefde van je naaste.
Van mezelf houden? In godsnaam, waarom?? Er is niks om van te houden. Vrienden keren me de rug toe op het moment dat ik in de sjit zit en alles breekt me bij de handen af. En in huwelijken blijkt de persoon die ik had neergezet te zijn ineens iets anders in elkaar te zitten. Sja, hoe lang kun je een masker vasthouden?

In een gesprek met mijn MW kwam in ineens “Als je na jaren niet gefietst te hebben op een fiets stapt, fiets je zo weg” voorbij.
Toen gingen bij mij een paar vastgeroeste radertjes draaien.
‘Ja maar, als geld beheren, vriendschappen aangaan en onderhouden, het huishouden bijhouden, je spullen organiseren, -en vast nog meer dingen waar ik zo niet op kom-, allemaal fietsen zijn, dan heb ik een hok vol fietsen waarop ik nooit heb leren fietsen’.
Dit was voor mij een eye-opener.
Nu ben in met mijn MW al met een aantal zaken op de goede weg, maar ik merk dat ik op een aantal punt nog iets mis; tools, gereedschappen, know-how. Daarom 9 mei een afspraak, wederom, met de POHGGZ om te kijken of zij tools voor mij heeft of mij kan doorverwijzen naar een Psycholoog.

Ik wil hier uit komen. Ik ben nog te jong om te denken dat er niets meer is om voor te leven.

Just another Manic Monday

Eten, Educatie, drinken, snackje, slapen, fietsen, kinderen, lachen, troosten, fietsen, administratie, eten, drinken, slapen, wandelen, fotograferen, chillen, wandelen, eten, drinken, slapen.

Ja, dat waren toch wel de highlights van dit weekend!
En dan is het weer tijd om aan te treden voor arbeid. Zo aan het begin van de week kost me dat geen enkele moeite; op tijd opstaan, rustig bakje koffie ontbijtje, klaar maken en hup, naar het werk. Na de woensdag kost me dat vaak wat meer moeite. Gelukkig maar een kort weekje deze week.

Zaterdag was weer leuke met de tweeling. Het was mooi weer dus we konden lekker van het weer genieten in de speeltuin.
Dochterlief is nog steeds geen fan van de hond, ja achter glas is ‘ie heel lief en interessant, maar als hij dichtbij komt… Jammer, maar dat komt vanzelf! Haar broer heeft er steeds minder moeite mee, net zoals met de schommel met het kinderzitje. Het kan hem niet hard genoeg. Zo hij schommelt, zo gilt hij. Fantastisch!
En na de gezamenlijke lunch was daar alweer de moeder.
Afscheid nemen en tot over twee weken.

Nee, dit went nooit, maar ik kan en mag ze zien.

Dat is een tijdje anders geweest, maar het is voor mij nu te laat om daar uitgebreid over te vertellen, dus dat bewaar ik voor een andere keer.

+++
In deze blog deel ik al het geen ik kwijt wil, maar namen en uitspraken of dialogen van mijn kinderen zullen hierin niet verschijnen. Zo ook geen foto’s van hen.
+++

Met of zonder zekering…

Ben je ooit zo overtuigd van zaken geweest dat je niet weet waar je moet beginnen met uitleggen, omdat je wist dat de meerderheid van mensen deze zaken niet zou onderschrijven of bereiken?

Zoals ik al eerder had aangegeven is in 2018 mijn kijk op de wereld behoorlijk veranderd. Anders gezegd; ik geloof niet meer in de wereld die wij vanaf onze eerste levensdag opgelegd hebben gekregen.
Om het populair te zeggen “It doesn’t add up”

Waarom ben ik gestopt met vlees eten?
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat dat niet was om ‘die zielige diertjes’ Nee, sorry!
Vlees eten doen we al vanaf het moment dat we een punt aan een stok kunnen krijgen en daarmee een beestje kunnen doorboren om vervolgens op te peuzelen. (En wie zegt dat sateh iets van de laatste jaren is?)

Het echte probleem is dat we met teveel mensen in deze wereld zijn, die ons niets anders verteld dan: ‘consumeer, consumeer, consumeer…meer, meer, meer’
En terwijl wij lekker zitten te binge-watchen met een schaal, kom of friteuse op schoot, maken we ons al zorgen of de bezorger morgen wel op tijd zal zijn met die nieuwe pizza die we nog ‘moeten’ proeven.
Maar dit is logisch, omdat we niet meer in staat zijn om uit dit patroon te komen.
We zijn lam geslagen, emotieloos, niet in staat om helder of voor onself te denken.
Hè, maar we hebben toch elke dag energie om dingen te doen en vrijheid van meningsuiting en een eigen wil etc..
Ja, maar als dat ook maar iets afwijkt van wat wij normaal vinden….owhnee, dat komt later wel terug
We hebben energie, maar juist en alleen om die dingen te doen die we opgedragen krijgen (EatSleepWorkRepeat)
We worden gevoed met wat gedacht wordt goed voor ons te zijn en als je die voedselbronnen nu ook nog eens kunt vullen met stofjes die ons stiekum zieker en zieker maken en ons laten meelopen met de rest en vooral geen vragen doet stellen.
“Maar dat kan toch niet” Nee niet zolang die stofjes door WHO en EU en andere ‘wereldleidende’ organisaties worden goedgekeurd en dus door ons mensen wordt geaccepteerd.

E-nummers (Ik wil hiervan een eigen sheet maken en die gaat er komen)

Vlees is er mee doordrenkt, vooral  vleeswaren en dat wat zo lekker goedkoop is per 3 of 5 pakken
Dus, mensen willen meer en meer, maar de wereld groeit niet, maar de bevolking wel (in omvang en aantal)
Dus meer ruimte nodig voor vee (Owh, je gelooft nog in vrije uitloop…sorry!)
Dus elk dag een stukje bos rooien voor landbouw.
Waarvoor?
Om ons biefstukje of speklapje te vetmesten.  Dat varken, koetje, kipje moet toch ook eten?
En dan de duizenden liters water die nodig zijn voor dat lapje.
Maar gebruik vooral water besparende apparaten, dat helpt het milieu (Ahum..)

Wat heeft mij dit doen geloven? Deze Film
Deze massa-voedingsindustrie maakt onze wereld harder kapot dan andere organisaties ons doen geloven dat wij dat doen met uitstoot van auto of brommer.
Onze zoetwater voorraden liggen straks droog te zijn, met daarmee ook al het groen en vervolgens de levende beestjes…Ja, ook wij, intelligente wezens.
Is dat de wereld die wij willen doorgeven aan onze kinderen en diens kinderen?

“We do not inherit the earth from our ancestors; we borrow it from our children”

Les 1. Ga niet klakkeloos iemand achterna lopen die iets schreeuwt of beweert. Ga eerst uitzoeken of wat er gezegd is klopt. Durf te vragen en kritisch te zijn. Kijk om je heen en trek je eigen conclussies en plan.
-Only dead fish go with the flow-

 

De weersverwachting voor het weekend

Nou, volgens mij zit dat wel goed!

Ja, het is alweer weekend. Het valt me op dat de weken sneller en sneller voorbij lijken te schieten, maar dat is ook wel te verklaren. Als je na het werk op de bank ploft en er niet meer af komt totdat je denkt “Nu moet ik ècht naar bed…” Of je hebt na het werk energie over om de noodzakelijke dingen op te pakken. Maar ook dan kom je er achter dat de tijd om het bed op te zoeken vrij snel in zicht is. Maar er is wel weer het een en ander gedaan.

Ja, ook dat is een van de dingen die sinds het begin van dit jaar zijn veranderd, maar dat ligt in het zicht krijgen in de onduidelijke wirwar in mijn hoofd.
Als ik iets in huis wilde ondernemen, sloeg mijn hoofd op tilt.
“Ja, maar als je de keukenkastjes aan wilt pakken, moet alles er uit, dus moet je eerst je keukentafel opruimen, maar al die rommel moet op je bureau, waar je nu ook weinig plek hebt en om daar ruimte te krijgen zul je eerst…etc, etc,etc ” Ik was bekaf! Puur door mijn gedachtengang, maar ondertussen was er nog geen keukenkastdeurtje geöpend. En mijn hoofd had weer gewonnen.

wirwar

“Weet je wat….laat maar….”

En weer was er niks gedaan en weer was ik aan het eind van de dag kwaad op mezelf om dat er niets was gebeurt en met dat gevoel ging ik naar bed en stond ik op.

Hoe diep moet je zinken voordat je aan de alarmbellen gaat trekken? Nou, vrij diep dus.
Natuurlijk was niet alleen mijn hoofd de oorzaak. Een opstapeling van gebeurtenissen hebben dit veroorzaakt, maar daar later meer over.
Maar toch uiteindelijk de bel van maatschappelijk werk gevonden die hierin ontzettend veel voor mij heeft betekend. Eigenlijk alleen door mij aan te horen en zo nu en dan een scherpe vraag of opmerking terug te geven. Dingen beginnen wat helderder te worden. In ieder geval begint hoofdzaak en bijzaak zich van elkaar te onderscheiden. Voor mij is dat al heel wat.

Ik ga nu genieten van mijn vrijdag. Morgen quality-time met de tweeling (ook daarover later meer) en zondag heerlijk niks. Dat is ook fijn. Als je echt een weekplanning hebt en echt met dingen bezig bent is die zondag heerlijk om te relaxen. Voorheen wat het niet meer dan Just-another-day

Leven kun je leren

Dit is de samenvatting van het bericht.

In de laatste dagen van 2017 was voor mij één ding helder; 2018 gaat een jaar van verandering worden.
Vraag me niet waar het gevoel vandaan kwam, maar dat gevoel was wederom een bevestiging dat mijn onderbuik-gevoel iets is waar ik naar moet leren luisteren en handelen.

Een aantal dingen die voor mij sinds dit jaar nieuw zijn.

  • gestopt met het eten van vlees
  • Een andere kijk op de wereld waarin wij leven
  • Hulp gevraagd in mijn leven op diverse vlakken
    • Hierdoor kunnen praten over mijn gevoel
    • Hierdoor een helder hoofd hebben
    • Hierdoor mijn leven weer op de rails krijgen
  • Beter contact met mijn broer
  • Weer en beter contact met mijn moeder

Over het hoe, waarom en de huidige status van deze zal in komende berichten absoluut meer duidelijkheid komen.

Waarom deze blog.
Er is mij al vaker verteld dat opschrijven wat je bezig houdt een manier is om dingen los te kunnen laten of om dingen helderder te krijgen.
Nu is mijn probleem, dat als iets nieuw voor mij is, ik daar super-enthousiast in duik, het leuk vind, er plezier in heb, totdat week na week dit gevoel afzwakt en terecht komt op 0 (nul)

Voordat ik gelijk begin over mijn verleden en hiervan zo’n lang bericht maak, dat ik hetzelf niet meer wil lezen, zeg ik voor nu “tot de volgende verdieping”